„— Napiłbym się z Karolem — westchnął Abel.
— Z Karolem, powiadasz — zastanowił się Samuel — hm... on jest wart tego. Chodźcie.
Ale Karol nie ruszył się z miejsca.
— Bardzo was przepraszam — powiedział — nie mogę się zrewanżować...
— Nie gadaj głupstw — zgromił go Samuel. — Nie potrzebujesz nam stawiać. No...
Podeszli do szynkwasu, za którym tkwił właściciel przedsiębiorstwa, w brudnym kaftanie, kiedyś zapewne posiadającym właściwą barwę, ale teraz koloru raczej nieokreślonego.
—Co podać
Nie czekając na odpowiedź postawił na desce trzy szklanki i napełnił je żółtawym płynem.
— Za twoje zdrowie, Karolu, i żeby ci się zawsze szczęściło — powiedział Samuel.
Karol niejeden raz w życiu próbował whisky, ale takiego paskudztwa nigdy jeszcze nie miał w ustach. Kosztowało go sporo wysiłku, aby się nie zakrztusić. Płyn palił gardło, a pachniał myszą. Podobnie ocenili go obaj Heartowie, bo kiedy sprzedawca sięgnął po butelkę, pokręcili przecząco głowami. Samuel zapłacił, coś tam mrucząc do siebie. Ile to wyniosło, Karol nie zauważył, Heart plecami zasłonił wykładane na deski monety. Ruszyli pod przeciwległą ścianę. Tam znajdował się sklep kontuar, a za kontuarem brodaty jegomość. Na półkach biegnących wzdłuż belek leżały stosy traperskich koszul, paczki z amunicją, lassa, derki, buty, kolorowe chusty, a nawet dwa siodła. Z boku sterczały lufy strzelb. Jak z tego wynikało, sklep był doskonale zaopatrzony.“(5)