„Nikt nie patrzał w stronę węgła domu, kiedy Will wytknął zza niego głowę. Przyglądał im się przez parę minut. Gdy zobaczył, że Pluto kręci lody, wysunął się zza rogu i zwolna ruszył ścieżką ku schodkom ganku.
— Patrzcie, idzie Will! — zawołała Jill, która pierwsza go zauważyła.
Will stanął jak wryty i spojrzał na Rozamundę.
— Will! — krzyknęła Rozamunda.
Zerwała się z miejsca, zbiegła ze schodków na spotkanie męża, zarzuciła mu ręce na szyję i poczęła całować go jak szalona.
— Will, nic ci nie jest
Poklepał ją po ramieniu i pocałował. Miał na sobie tylko pożyczone gdzieś spodenki koloru khaki, był boso i bez koszuli.
Rozamunda pociągnęła go do schodków i posadziła na swoim krześle. Pluto przestał kręcić korbą i popatrzał na Willa. Nie spodziewał się zobaczyć go tak prędko.
— Lody już zgęstniały, Pluto — rzekła Rozamunda. — Zdejmij pokrywę, a my przyniesiemy łyżki i talerzyki. Tylko uważaj na sól. Wyjmij trochę lodu, bo jeszcze zapomnisz.
Wróciła po chwili. Jill wzięła dużą łyżkę, nałożyła lodów na talerzyki i podała je wszystkim po kolei. Rozamunda nie chciała odejść od Willa. Wziął do ust trochę brzoskwiniowych lodów i uśmiechnął się do niej.
— Słyszałeś coś o uruchomieniu fabryki — spytała.“(16)