„Skłonił się nisko, nieco poruszony, ona zaś była na tyle delikatna i uprzejma, że potraktowała go jak arystokratę.
Prosiła go o radę w sprawie interpretacji fragmentu arii. Rousseau zaczął zawile i obszernie tłumaczyć, gdy powrócił król.
Ujrzawszy filozofa, Ludwik XV nie taił zaskoczenia na widok jego zaniedbanego ubioru. Patrzył na niego dość długo, ponieważ nie znał filozofa i dopiero interwencja Marii Antoniny wyprowadziła Rousseau z nieprzyjemnej sytuacji.
Spojrzenie króla, pełne powagi i śmiałe, uczyniło na filozofie szczególne wrażenie. Poczuł się niepewnie, rozejrzał się, jakby miał zamiar zrejterować.
— Wasza Królewska Mość pozwoli sobie przedstawić naszego autora — powiedziała małżonka delfina.
— Waszego autora — zdziwił się król.
Rousseau stał jak na rozżarzonych węglach, czując na sobie wzrok króla. Nie wiedział, jak się zachować i nie drgnął nawet, gdy Maria Antonina przedstawiła go z nazwiska.
— Ach, pan Rousseau — powiedział król. — Witam.
I nie przestawał lustrować filozofa, który zastanawiał się, jaki ma złożyć ukłon. Zamiast ukłonu stał jednak niezdecydowany i mimo że król zagadnął go, milczał. W jednej chwili zapomniał frazesu, który sobie przygotował na wypadek rozmowy z królem.“(7)