„Ten okrzyk wzbił się ponad Paryż i poszybował niczym orzeł nad Francją.
— Bastylia zdobyta!
Na tę wieść wzruszyły się serca, zwilgotniały oczy, rozwarły się ramiona. Nie było już zwalczających się partii ani wrogich sobie obozów — wszyscy paryżanie poczuli się braćmi, wszyscy ludzie zrozumieli, że są wolni.
Jeden wspólny uścisk złączył milion ludzi.
Billot i Pitou weszli razem z innymi. Nie szukali triumfu, który im się należał, chodziło im przede wszystkim o więźniów.
Przebiegając przez dziedziniec rządowy, minęli pewnego mężczyznę w szarym odzieniu, który stał z ręką wspartą na lasce ze złotą gałką.
Był to komendant fortecy. Czekał spokojnie, aż zostanie uratowany przez swych przyjaciół lub zabity przez wrogów.
Billot, poznawszy go, z krzykiem skierował się w jego stronę.
De Launay również go poznał. Skrzyżował ręce na piersi i czekał, jak gdyby chcąc powiedzieć
„A więc to ty zadasz mi pierwszy cios." Billot zrozumiał to i zatrzymał się.
„Jeżeli przemówię do niego — pomyślał — przyczynię się do tego, że go poznają. Jeżeli go poznają — zginie. Ale jak znaleźć w tym rozgardiaszu doktora Gilberta Jak wydrzeć Bastylii tajemnicę, którą przechowywała w swych trzewiach"
De Launay ze swej strony również zrozumiał szlachetne wahanie Billota.“(6)