„Zdaje się, że w tej chwili nie pamiętam, czy rzeczywiście ci sami ludzie mówili o tym, czy może słyszałam podobną rozmowę kiedy indziej i na innej trasie. Bo przecież znów jestem w wagonie i czas mi się wlecze jak okupacyjny pociąg. Chcę już być w Warszawie.
Jesteśmy dopiero za Kielcami, żeby tylko pociąg nie stanął w polu, a to zdarza się na tej linii dosyć często. Tym razem chciałabym dojechać bez żadnych przygód, ale jednocześnie cieszyłoby mnie opóźnienie, bo byłby to znak, że partyzanci tego rejonu „opiekują się" pociągami jadącymi na wschód. Minęliśmy teren partyzantów „Jęlnisiów", teraz pociąg pędzi prosto w objęcia partyzanckiej grupy „RobotaJakuba", o którym słyszałam bodajże miesiąc temu jadąc tą trasą. Może zniszczono tory... Ktoś zapalił zapałkę, zgasła zaraz i w wagonie znów czarno, duszno i naprawdę wydaje się, że tkwimy w beczce, w której trudno poruszyć ręką i nogą. Blisko, za moimi plecami, rozmowa bimber, słonina i chleb, łapanka, psy, żandarmi, kontyngenty na wsi... To już znam. Jednak w pewnej chwili wychwytuję coś innego więzienie w Końskich odbite przez partyzantów. Rozmawia mężczyzna z kimś, kto potakuje mrukliwie, i zaraz wtrąca się do tej rozmowy jakiś kobiecy głos.“(12)